رمان بگذار ستایشت کنم 6

حرفای دیشب؟......ارسلان خان.....یاشار....میثم.....من چی شنیدم؟

ارسلان خان چی گفت؟

گفت به اجبار و زور اجازه نامه من رو از فرید گرفته

گفت فرید از راحتی من ناراحته

گفت فرید از بودن من توی این خونه به خاطر نامزدپسرش ناراحته

گفت فریدگفته شکایت میکنه و من رو از این عمارت بیرون میکشه

گفت فرید به خاطر عروسش حتی حق رفتن به اتاق ته باغ رو هم به

من نمیده و حق رفتن به خونش ندارم

گفت فرید گفته حق بودن توی خونه ارسلان خان و پرستار پارسا بودن رو ندارم

یعنی ماندانا مهمتر از ستایش

یعنی غریبه ای که قراره در آینده عروسش بشه مهمتر از ستایش

هست که از پوست و خون خودشه

درکی از پدرانش نداشتم چون هیچوقت طعم پدرانه های خرج شده برای

فرهاد رو من نچشیدم

چرا فقط فرهاد پسرش بود.....چرافقط فرهاد بچه اش بود

چرامن هیچ جانبودم.....چراهیچکس نمیگفت پس ستایش چی

ارسلان خان هم باصلابت و تحکم خاص خودش گفته بود باید به خاطر

نباختنش چه کار کنم؟

خانم بزرگ و ارسلان خان میخوان که من عقد موقت ارسلان خان بشم

عقد ارسلان خان بشم تا فرید نتونه مالش رو از ارسلان خان پس بگیره و

ارسلان خان مال فرید رو تصاحب کنه.

که ستایش برده فرید باید تبدیل به ستایش برده ارسلان خان بشه

پس این وسط ستایش چی؟ستایش چی میشه؟اصلا هیچکدوم به

ستایش نامی فکرکردم.....هیچکدوم به دخترتنها و بی کسی که حتی

اجازه نفس کشیدنش هم اونا باید بدن فکرکردن.....

هیچکدوم فکرکردن از مالی که دارن ازش صحبت میکنن یه آدمه....یه

انسانه....یه دختره.....حق نفس کشیدن داره....

خدایا داری میبینی؟

خدایا چراهنوز زندم؟.....چراهنوز نفس میکشم؟.....من اونقدر بی ارزشم

که اسم مال رو بهم اختصاص میدن

من رو از هم میدزدن و به اسم خودشون میزنن....

چقدر این مرد مغرور و خودخواه بود

حرفای شنیده دیشب حرف نبود یاشارخان

حرف بردگی و بندگی یه دختر حرف نبود یاشارخان

اشکام همراه با فکرام پایین اومدند وهق زدم و گله میکردم از خدا

هق میزدم و نفس کم می آوردم

اونقدر گریه کردم و هق زدم که نفس کم آورده بودم که یکی در میون نفس میکشیدم

مردی با روپوش سفید جلوم ظاهر شد و سرش رو خم کرد و آروم گفت:

-آروم باش دختر خوب.....این گریه ها و نا آرومی ها برات خوب نیست

بانفس نفس گفتم:

-چرا....هنوز....زندم؟....چرا.....ن

همه کلافه و عصبی توی سالن نشسته بودیم.
نبود ستایش رو نمیدونستم خوب بدونم یا بد.....اگه بخوام بد بدونم

یعنی خودخواهم.....من این خدخواهی رو نمیخوام.....ستایش هم حق زندگی داره اما به هرحال براش نگرانم.....درسته این

جاخودش رو حبس ارسلان میدونه اما توی خیابونی که نمیدونم چی میخوادپیش بیاد بهتره.....از جامعی که پراز گرگه و دندون تیز

کردن برای دخترای تنهایی مثل ستایش بهتره توی خونه تقریبا همه چیز به هم ریخته.

پارسا این 3روز نبود ستایش خیلی نا آروم بود و شیرنخورده بود و همه رو کلافه کرده بود.....مادرجون ناراحت و عصبی و فقط گاهی

با ارسلان توی اتاق کار حرف میزد......دلیل این اصرارها رو نمیدونستم......چرامادرجون میخواد ستایش رو برگردونه......اما

ارسلان..... آروم بود....آروم و خیره به بیرون همه ی آدم هاش رو جمع کرده بود تا دنبال ستایش بگردن مثل همون روزای سخت

اما امروز بی نهایت آروم بود و آروم بودن امیرارسلان از همون بچگی هامون هم ترسناک بود.....همیشه بعد از آرامشی که داشت شدید طوفانی میشد.

با صدای گوشی ارسلان به طرفش رفتم.....مثل این چند روز کنار پنجره ایستاده بود و دستاش رو توی جیبش کرده بود.

-بگو

-بیاعمارت

گوشی رو که قطع کرد آروم گفتم:

-ارسلان؟

برگشت و نگاهی بهم انداخت:

-داره میاد.....بهتره دیگه به فرارش کمک نکنی یاس
همیشه همینطور یاس رو باتحکم خاص خودش میگفت

-من کمکش نکردم ارسلان .....فکرنمیکردم از بیمارستان فرار کنه وگرنه تنهاش نمیزاشتم.....خوب میدونم توی این شهر

تنهاست.....من اصلا نمیخوام یه دختر20 ساله آواره بشه اما ارسلان اونم حق زندگی داره....اونم امنیت میخواد.

-اون دختر فقط و فقط اینجا امنیت داره.....گوش میدی یاس.....اون دختر باید توی عمارت باشه ....مفهومه یاس؟

ارسلان بود و خودخواهیاش
ارسلان بود و یک کلامیش
ارسلان بود و قلبی که فکرمیکردم از سنگه.....اگه لبخندش رو برای پارسا و سالار نمیدیدم فکرمیکردم از سنگه....کاش سالار

اینجا بود.....اون تنها کسیه که میتونه ارسلان رو راضی به
هرکاری کنه......کاش میومد....کاش این جا بود.

ستایش:

باورم نمیشد به این راحتی بعد از 3روز سختی من رو پیدا کردن و دارن به عمارت بر میگردونن.....خدایا چراخلاصی ندارم از

دستشون.....چرانمیزارن زندگی خودم رو داشته باشم.....باصدای میثم به طرفش برگشتم

-کارت درست نبود

ناخودآگاه تلخ شدم.....تلخ تر از هر زهری

-توتعیین میکنی؟

تعجب کرده بود.....این نمیتونست ستایش ساده و ساکت 45روز پیش باشه.....توی این 45روز بعد از بیست سال سرریز شده بود

صبرم......دیگه نمیتونستم تحمل کنم.....آخرش چی میتونه باشه جز مرگ....خب من که از خدام بود از دست این همه سیاهی و تاریکی خلاص بشم

-نه من تعیین نمیکنم ولی مطمئنا آقا تعیین میکنند

ترسیده بودم اما میخواستم برای یه بارم که شده برترسم غلبه کنم و نقاب بی تفاوتی بزنم:

-چی رو میخواد تعیین کنه؟......آخرهمه راه ها مرگه.....من ازش نمیترسم

وزیرلب آهسته زمزمه کردم

-نمیخوام بترسم.

میثم از این حالت من متعجب بود.....اگه بگم خودم هم متعجب بودم و شگفت زده از شجاعتی که چند روزه به دست آوردم دروغ نبود.

با ورودمون به عمارت استرس و ترسم بیشتر شده بود اما خودم رو کنترل میکردم و استرس و ترسم رو پشت نقاب بی تفاوتی و شجاعت پنهان میکردم

نقابم نه بااین چشم های ترسیده یاسمین کنار رفت و نه با چشمان گریون ناهیدخانم ونه با گریه های بلند پارسا که دلم پرمیکشید برای

به آغـ ـوش کشیدنش.......بدون کوچکترین تغییرحالتی پشت سر میثم که مطمئنا به طرف اتاق آقا میرفت راه افتادم.....باخودم تکرار

میکردم ستایش تو مال هیچکس نیستی.....مال هیچکس....توستایشی....فقط و فقط به خودت فکرکن.